Προοίμιο (από τον ποιητή)
Αποφεύγοντας τους βερμπαλισμούς και τους παχυλούς τίτλους θα
ήθελα να συνοψίσω το νόημα της παρούσης συλλογής με τρεις λέξεις:
Ποίηση Χωρίς Ουσία.
Με ιδιαίτερα γλωσσοπλαστικό ύφος και
ηθικογνωστικό περιεχόμενο, όλα τα διαμάντια της συλλογής αυτής
απευθύνονται εξίσου σε όλες τις εποχές, τις πάντες συνθήκες και σε
άπαντα τα ακροατήρια, που μπορούν να ερμηνευθούν εξίσου ρεαλιστικά
και εύστοχα από ένα σπασίκλα μαθητή δημοτικού, μια νοικοκυρούλα των
50’s, έναν πρεζέμπορα των ταμπουρίων, μία βασίλισσα της Αιγύπτου
κατά το Παλαιό Βασίλειο, έναν αποτυχημένο αυτόχειρα, έναν εξωγήινο
από τον β’ της Λύρας και έναν συγκάτοικο του ιδίου του συγγραφέα.
Πριν από κάθε ποίημα υπάρχει μια μικρή εισαγωγή για να
εισαγάγει ο καλλιτέχνης τον αναγνώστη στο θέμα το οποίο
απαγγέλλεται, ούτως ώστε και ο πιο ηλίθιος ακόμα, να βγάλει κάποιο
νόημα από τα ποιήματα αυτά που (μεταξύ μας) απευθύνονται σε
ανώτερα επίπεδα, δεν είναι τώρα η αισθητική του μέτριου!!!!!
Πάνω απ’ όλα πιστεύω ότι τα όσα αναφέρονται εδώ μέσα θα
ευχαριστήσουν αυτούς που πρέπει και θα δυσαρεστήσουν αυτούς που
επίσης πρέπει (αν πέσει ποτέ στα χέρια αυτών που δεν πρέπει αυτό το
κομψοτέχνημα) σε μια ρομαντική προσπάθεια να ψάλουμε όλοι μαζί το
επικήδειο του ξεπεσμένου, ετοιμοθάνατου δυτικού πολιτισμού. Τέλος θα
ήθελα να ευχαριστήσω θερμά το Θέριον για την ευγενική του πρόθεση να
προλογίσει αυτό το μακρόπνοο Έπος, αν και εδώ που τα λέμε, Θέριον, μια
ανωμαλία την έχεις και εσύ, έτσι;
Καλή διασκέδαση!!!!!!
Εν Ντίσκο Ρεπορτάζ,
Κωνσταντέν Στόκου
Καρντασία, Μάρτης 2012
Προλογος
για την Ελληνική Έκδοση, από τον Θέριον:
Όταν μου ζητηθηκε απο τον εκδοτικό μου οίκο "ΠΡΑΙΤΩΡΙΟ Α.Ε. & ΣΙΑ & Κουστωδια" να προλογίσω τη συλλογή
"Ποίηση Χωρίς Ουσία", ήμουν ε-πι-φυλ-λα-κτι-κός.
Σκέφτηκα "ο Στόκας τι ποιητής είναι?Εγραψε τιποτα?
Μετά την πρώτη ανάγνωση λεω...για ντεμπούτο , καλο είναι.
Διεισδύοντας όμως όλο και βαθύτερα στη μεταφυσικη απεικόνιση της συναισθηματικής έκφρασης του Υπερεγώ του
παραποιητή,
ανακαλύπτει ο αναγνώστης μια λατρεία στην εξιδανίκευση του βαρυμεταλικού τροπου ζωής και μια εστίαση στην
παλλινδρόμηση που υφίσταται η νοερή ουτοπία της ανθρώπινης ύπαρξης.
Δε θα μπορουσα παρα να υπογραμμίσω την αρμονία η οποία διέπει όλα τα αρτοποιήματα (art- ποιήματα)
αναμεμιγμαδισμένη σε ένα κοκτέιλ πόνου και νοσταγίας , που δεν αφήνει ασυγκίνητο ούτε αλογόμυγα που μόλις εχει
τραφεί στις σάρκες ενός βραδύπου.
Νιώθεις το άγγιγμα των αιχμηρών, σαν λεπίδα, στίχων στον πυρήνα του κεντρου του νευρικού σου συστήματος με μια,
θα έλεγα, αμφιβληστροειδή,όσο και πιστολοειδή απόλαυση που σου αφήνει μια γεύση πικάντ μετά το κάθε φινάλε.
Αρα: Πρέπει να νικήσω οπωσδήποτε τον Καρβασαρά.|
Τελειώνοντας θα ήθελα να αναφερθώ στους προβληματισμούς που καλλιεργεί στο πνεύμα των εραστών της Ποίησης
Χωρίς Ουσία
η απεικόνιση του θείου σχεδίου που προβάλλεται ,σε καθε γράμμα,σε κάθε λέξη , σε κάθε έννοια και πρόταση της
συλλογής που στην προσπάθειά του φυσικά να ενωθεί με τον τρισδιάσδατο ψευτοευκλείδιο χώρο Μινκόφσκυ ,
διεκπεραιώνει μια υποθηκευμένη , ανέλπιδα προσπάθεια να κορυφώσει τον αληθή τρόπου του ευ-ζην.|
Όμως τους εχθρούς του μέταλ δε μπορούμε να τους συγχωρήσουμε....|
Δεδέ Αγατς 2012 , Θέριον
ΠΟΙΗΣΗ ΧΩΡΙΣ ΟΥΣΙΑ
μια ποιητική αηδία
από τον Κωνσταντέν Στόκου
Περιεχόμενα
1. Δριμύ Κατηγορώ
2. Τεθωρακισμένες σκέψεις
3. Η Τσιμούχα και ο Μαστόδοντας
4. Οι Αμερικοί (τριλογία)
Α) Εξιλαστήριος Κοκωβιός
Β) Τurkish Hostel
Γ) Ιντερλούδιο
5. Ακορντεόφ1
6. Ιφιγένε
7. Ο Οριακός Τόρος
8. Διαιωνίζοντας τον Πλακούντα
9. Φορτοταξί
10. Unholy μούργα
11. Αναμνήσεις μιας οφιοειδούς παρέκκλισης
12. Απόλυτη τιμή μιγαδικής ρίζας
1. Δριμύ Κατηγορώ
Πλήρες συναισθήματος και μελαγχολίας, το εναρκτήριο λάκτισμα του άλμπουμ αποτελεί συνάμα και το πιο
περιπετειώδες έργο:
Γράφτηκε διαδοχικά στο Ντέβονσάιρ, τη Λιουμπλιάνα, το Νοβοσιμπίρσκ, το Ιρκούρτσκ, την Καλαμπάκα, την
Καζαμπλάνκα και το ΣκαΤόκυο, ενώ σημαντικό τμήμα της δεύτερης στροφής γράφτηκε στον υπερσιβηρικό
σιδηρόδρομο. Μία γλυκόπικρη σταγόνα νοσταλγίας που παίζει το ρόλο απεριτίφ, πριν το κυρίως μενού της συλλογής.
Σαν σήμερα τέτοιο καιρό στη Λισσαβώνα
Κάναμε μαϊμού αρραβώνα
Ταξίδια υπερπόντια
Τα μέτρα σου δρακόντεια
Δίσκους πετούσες και ακόντια
Ετοιμόρροπα, μωβ κτήρια
Σπασμένα τηλεχειριστήρια
Για τον αγώνα εισιτήρια
Μετράς σαράντα εκατομμύρια
Λόγια δευτερεύοντα ή κύρια;
Στις όχθες ξαπλώνεις του Αλιάκμονα
Χαμένη, μεταξύ της σφύρας και του άκμονα
Και ψαρεύεις αστακούς με την τσίγκινη τη βέρα
Βάζοντας για δόλωμα, σκουλήκι απ’ τον Τραζέρα
Ακούγοντας στα ακουστικά Γουίπλας και Παντέρα
Και κάθε φορά που σου μιλώ, πέρα να βρέχει, πέρα
2. Τεθωρακισμένες σκέψεις
Θέμα του αριστουργήματος αυτού είναι η υπέρτατη, παρομοιασμένη με εκστρατεία, πάλη του συνειδητού με το ασυνείδητο, στην
προσπάθεια του να φτάσει στη Θέωση, ανυπεράσπιστο θύμα του χαμένου χρόνου του Προυστ. Ο ποιητής έρχεται στα λόγια του
Φριούνεμαν, αλλά επειδή νιώθω ότι ό,τι και να πούμε, ελάχιστα θα καταλάβετε, ας περάσουμε στο στοχασμό του ιδίου του
συγγραφέα.
Μέσ’ το πολυβολείο του μυαλού μου, κάνω τεθωρακισμένες σκέψεις
Και περιμένω να σαλέψεις
γιατί φοβάμαι μη με κλέψεις
για το Κουβέιτ δεν έχω βλέψεις
Ανεπούλωτο το τραύμα
Πτηνοτροφικό το θαύμα
Μέχρι να ετοιμαστείς, θα έρθει κι ο ασυρματιστής
Να επανδρώσουμε το τάγμα, να βράζουμε φακές σαν μάγμα
Και μη μου πεις σιγά το πράγμα
Θα έρθει και ο στρατηγός που είναι φλώρος αμιγώς
Και στο πρωτάθλημα ουραγός
Μα αν το μυαλό μου κουνηθεί και το εμπάργκο πλέον αρθεί
Οι σκέψεις γίνονται φωνές που βγάζουνε το άχτι
Το πολυβολείο γκρεμίζεται και το μυαλό μου στάχτη
3. Η Τσιμούχα και ο Μαστόδοντας
Το αποκορύφωμα της σουρεαλιστικής διείσδυσης μέσα στην ψυχή και το νού του αναγνώστη, η «Τσιμούχα και ο
Μαστόδοντας» αποτελεί μια επιδέξια εφαρμογή της παρανοϊκής κριτικής μέσα από τα σπάργανα του Μυστικιστικού
Μανιφέστου, των ακατέργαστων ακόμη ιδεών όπως πρωτοδιατυπώθηκαν από τον Σαλβαντόρ Νταλί. Ο δημιουργός
κάνει περάσματα πάνω από μια φορά, στο Τώρα και στο Μετά, με έμφαση στην διαλεκτική υλιστική πραγματικότητα
όπως αυτή αντανακλάται στην ανθρώπινη ψυχή.
Παράτησα το Κωλονδίνο ούτε να παίρνω-ούτε να δίνω
ένα σπασμένο κομοδίνο αφουγκρασμένο άχρωμα.
Και εκαβάλησα τη Χόντα Αλέν ντελόν και Τζέιν Φόντα
Ινδονησία 1980
Σαν τη σκιά ενός άφρονα, ενός παράφρονα
βίος πολύπλοκος, νεκρός διπλόδοκος
Στην καταχνιά του Μπικερνάου
Με μία τυρκουάζ κονκάρδα κοντσέρτο στο ναυαγισμένο Άρδα
η κίτρινη τσόχα απ' τα μπιλιάρδα
μου στέρησε ό,τι είχα εκτός μιας μαργαρίτας κι εκείνου του Σαπήχα
Αχ! Γιατί αργούν αυτοί οι κονκισταδόρες?
Κι έτσι το μίσος παραμένει ασβεστο, οι μπότες μου γέμισαν υδράσβεστο, κι ο τσιμεντοχάλικας ακόμα καλύτερα
Πάλι αποβλήθηκε ο Μέσσι του Θέριον του πιάστηκε η μέση, απόψε θα πιω να γίνω φέσι, Ε , ΜΗ ΕΝΕΣΙ!
4. Οι Αμερικοί (τριλογία)
Μια επική τριλογία, που διαπραγματεύεται με καυστικό ύφος και στομφώδη λόγο το δράμα της ύπαρξης και του
θανάτου μέσα από το διαχρονικό όχημα της θρησκείας που ταλανίζει και ταλαιπωρεί σώμα και πνεύμα ανά τους αιώνες.
Α) Εξιλαστήριος Κοκωβιός
Όλες οι εκδηλώσεις του Χριστιανισμού και γενικότερα της καταρρέουσας, δυτικής υποκουλτούρας με τις επιπτώσεις της,
συμπυκνωμένες σε ένα μικρό ποίημα τεραστίου νοήματος και ανυπέρβλητης αισθητικής.
Ο μοναχισμός είναι μασονισμός
Ο μοναχός είναι μασόνος, σα μασόνος αιμορραγεί
Ο Αρχιμανδρίτης είναι Ρεάλ Μαδρίτης, σαν τον Ραούλ καραδοκεί
Αγαπώ την αποχτήνωση
Με τα χτήνη κάνω παρέα
Απ’ την Καπερναούμ στην άκρη του Περαία
Έχω ψαλίδα μα δεν πάω στον κουρέα
Και τώρα το αποφάσισα, λίγο πριν τα γενέθλια μου τα εξηκοστά τα έκτα
Να πάω να γίνω γιαχωβάς ή κάποια άλλη Σέχτα.
Β) Τurkish Hostel
Μια κολοσσιαία σύλληψη που σατιρίζει την υποδούλωση του ανθρώπινου Είναι από τις φονταμενταλιστικές παρωπίδες μέχρι τον
πνευματικό ξεπεσμό που οδηγεί στην ανάδειξη της αγανάκτησης ως μοναδικό μέσο λύτρωσης.
Στην Ινσταμπούλ πίνω Red Bull
Και στο Εσκί Σεχίρ τους λέω άι σιχτήρ
Όμως εσύ, πρόσεξε! Σε βλέπει ο Αλλάχ
Γι’ αυτό αναρωτήσου:
Μισείς την πεθερά σου;
Καπνίζουν τα παιδιά σου;
Σε δέρνει η κυρά σου;
Καβάφεις τα μαλλιά σου;
Χορεύεις καλαματιανό
Και γύρο τρως και χοιρινό
Μετά το ρίχνεις στο ποτό
Γιενί Ρακία, Λευκή Μαγεία, του ήδη λησμονημένου Ισλάμ σου.
Γ) Ιντερλούδιο
Φλεγματικά αφηρημένο, μα και εύστοχα συγκεκριμένο, το έργο πραγματεύεται τη βία ως τη μοναδική υγιή διέξοδο
απέναντι στα θρησκόληπτα καθιζήματα και στις λανθασμένες εκφάνσεις της θρησκευτικής αυταξίας.
Θα ρίξω στην Κινσάσα 3 τόνους καυστική ποτάσα
Τα Σόδομα με μια γροθιά
Θα τα ισοπεδώσω, όχι τελείως μα καμπόσο
Και όσο για τα Γόμορρα
Και άλλα κράτη όμορα
Θα τα εξαφανίσω, μ’ απύθμενη μανία.
Θα κάψω όλα τα σώματα με λάθος αντισώματα
Θα ξεσκεπάσω τα κυκλώματα κάτω απ’ τα παπλώματα
Μα μη φοβάστε μικροί ειδωλολάτραι, μπορεί να είμαι αδυσώπητος,
Εσάς όμως δε θα σας πειράξω
Δεν είμαι άθεος, είμαι ο Θεός.
5. Ακορντεόφ
Ποτέ άλλοτε στην ιστορία δεν είχε εγκλωβιστεί τόσο πολύ νόημα και συναίσθημα μέσα σε ένα τρίστιχο.
Μου πήρες τα αφτιά Βολκώφ
Κλείσε το γαμημένο ακορντρεόφ
Παίξε τουλάχιστον βιολί, Μπρους Λί.
6. Ιφιγένε
Βασισμένο στο σχεδόν ομώνυμο αριστούργημα του Ευριπίδη, τούτο το έργο αποτελεί ίσως την πιστότερη αναφορά στα
γεγονότα από την εποχή που γράφτηκε το πρωτότυπο. Με οξύ και γλαφυρό ύφος αλλά και σοφή λακωνικότητα, ο
δημιουργός περιγράφει την αντίδραση ενός τυχαίου παρατηρητή κατά τη διάρκεια της τραγικής θυσίας, μόλις η
Ιφιγένεια αφήνει την τελευταία της πνοή στον βωμό.
Γλυκιά μου Ιφιγένε, αφού στο επιτρέπω, μπαίνε
Τα μάτια σου φλόγες πετούν, τα χείλη σου να καίνε
Μα σαν σου μπήγω το μαχαίρι, μπαμπάς και μάνα σου δεν κλαίνε
Για τη θυσία την άδικη, τη γοερή, αυτοί μονάχα φταίνε
Καμιά θεά δε θα σε σώσει
Κανείς θεός δε θα θυμώσει
Το μαύρο σ’ έφαγε το φίδι
Νεκρή κείτεσαι ήδη
Ιφιγένε εν Αυλίδι
7. Ο Οριακός Τόρος
Η συνείδηση της ύπαρξης ταυτόχρονα με τη συνύπαρξη της είδησης ως πολλαπλή εννοιολογική πεμπτουσία, λαμβάνει
σάρκα και οστά στο εμπνευσμένο αριστουργηματικό, αλληγορικό αυτό ποίημα. Έννοιες όπως η αγάπη, η ψυχεδέλεια, το
μένος και ο πληθωρισμός, παντρεύονται αρμονικά σε έναν βομβαρδισμό εικόνων και ηχητικών παρακρούσεων υπό το
πρίσμα ενός 4διάστατου οριακού τόρου.
Ο οριακός ο Τόρος
Με θέα το Άγιο Όρος
Τιμής και αίματος ο φόρος
Αλίκη πόσο σ’ αγαπώ
Αλίκη στάνταρ σ’ αγαπώ; Ή μήπως έχεις ένα ευρώ
Είναι πολύ κουραστικό
Φίσκα γεμάτο το αστικό
Η φώκια είν΄ θηλαστικό, μα όχι μηρυκαστικό
Και το ποτήρι πλαστικό
Κι έμεινα τέλος μόνος, εις την οδό Κλαυθμώνος
Γύρισε σε μένανε Αλίκη
Με πρέζα και νταβατζιλίκι
Δεδέ Αγάτς, στο Πασαλίκι, Φρίκη
Κι αν θελήσεις να γυρίσεις
Να δεις, θα βρούμε κι άλλες λύσεις
Μόνο δε θέλω να με βρίσεις
Πήκτης, Παιάν, Απόλλων Κρύας Βρύσης.
8. Διαιωνίζοντας τον Πλακούντα
Επίσης γραμμένο σε τρείς χώρες, το σατυρικό αυτό έπος, σκιαγραφεί με τρόπο ανάγλυφο και περιεκτικό το χαρακτήρα
και την κατάντια των λογής λογής ανθρωπάριων που κυκλοφορούν στον πραγματικό και διαδικτυακό κόσμο. Με
ιστορικές αναδρομές και μυθολογικές αναφορές, το ποίημα αυτό έχει γίνει πλέον ένα κλασσικό έργο τέχνης που ήδη
διδάσκεται σε όλες τις πολιτισμένες χώρες του τρίτου κόσμου.
Θα έρθω να σε βρώ στον Λίβανο
Να σε πετάξω μες στον Κλίβανο
Σαν ένα μπαουλοντίβανο
Θα πάω στο Σικάγο για να σε απαγάγω
Ρεύμα ηλεκτρικό επάγω
Από εδώ ως το Σαντιάγο
Ουίσκυ πίνω με έναν πάγο
Παρέα με ένα γέρο τράγο
Φτυσιές και ρέψιμο παράγω
Γι’αυτό σκάσε και βάφε
Να μη φωνάξω τη Λουφτβάφε
Και ξανά σκάσε και πιες
Να μη φανάξω τα Ες Ες
Που ήσουν κάποτε χαφιές, οχί πολύ παλιά, μα ψες
Ιδού και τα πειστήρια: τριάκοντα αργύρια
Αυτός, αυτή και τα μυστήρια, χωρίς ουσία πιεστήρια.
Της μεταλαβιάς πίνεις τον οίνο
Μοιαζεις με χαχα αρλεκίνο
Με αλισίβα θα σε πλύνω
Και θα πάω να παίξω ΚΙΝΟ
9. Φορτοταξί
Ουσιαστικά συνέχεια του προηγούμενου ποιήματος, το «Φορτοταξί», αρχικά τιτλοφορήθηκε «Τρεις κι ο Κούκος» μέχρι
την προσθήκη του πρώτου στίχου που παραπέμπει άμεσα στην ανατολίτικη κουλτούρα και την εναρμόνιση της
τεχνολογικής έκρηξης με τη σύγχρονη του θεώρηση κοσμοειδώλου των Ντογκόν. Η ανιμιστική κουλτούρα στα καλύτερα
της.
Φορτοταξί, φορτοταξίμ απ’την πλατεία την ταξίμ
Ατύχημα συνέβη μέσα στο ταξί
Διέρρευσε μια κάνουλα με θειϊκό οξύ
Μα εν τω μεταξύ:
Εγκάθετοι, ερπετά, διμούτσουνες οχιές
Έκαμαν τα λεφτά μας, όλα παροχές
Δεν έχουνε καθόλου αρχές
Ζούνε μονάχα με ενοχές
Το έπαιζαν καλά παιδιά και άξιοι παπάδες
Μα καραβιές εστείλανε ντουφέκια στους αραπάδες
Ο αρχηγός ο άχρηστος ηγήθηκε
Γι’ αυτούς και σένα Αυστραλοπίθηκε
Και μήτε που παρεξηγήθηκε
Σαν μέσα στη βλακεία μυήθηκε
Πιο γιωτάς κανείς δεν είναι
Σαν κι εσένα μπαμπουίνε
Πάψε να μιλάς και πίνε
Ο χωροχρόνος είναι άπειρος
Και εσύ είσαι ένας ανάπηρος
Γι’ αυτό αν μπουν στο καμπαρέ
Και μου χαλάσουν το καρέ
Δε πα να ναι ο Πουανκαρέ
Θα τους φωνάξω: ΆΝΤΕ ΡΕΕΕ!
10. Unholy Μούργα
Απλά ένα αριστούργημα, ένα σύγχρονο έπος της τρίτης χιλιετίας. Τα σχόλια περιττεύουν, οι εξηγήσεις ωχριούν και ο
δυναμισμός ξεχειλίζει στο αποκορύφωμα την ανθρώπινης μεγαλουργίας, τόσο σταδιακά όσο και απότομα στο τέλος,
όπου ο ποιητής ως άλλος Ράδερφορντ, γεννάει τη δική του ατομική βόμβα και την πυροδοτεί στο κέντρο του
εγκεφαλονωτιαίου μυελού του αναγνώστη, σε μια έκρηξη απόλαυσης και αισθητικής.
Στο δρόμο για Γκουανταλκανάλ
Ανέβηκα είκοσι γκεστάαλ
Και έγινα κορμί
Μέταλ, ντιάνο, πέτσινα
Τα άρβυλα προπέρσινα
Και βρήκα αφορμή
Μια εικόνα όσο χίλιες λέξεις
Ήρθε η ώρα να διαλέξεις
Γάλα να βυζάξεις ή μπύρα να αρμέξεις?
Θα γίνεις επιτέλους παρταλάς
Ή θα μείνεις για πάντοτε μπαγλάς?
Ronnie James Dio ή Slash?
Είναι μονόδρομος για μας:
Μπύρα, ξίδι, οχετός
Πόγκο, σούτια, πανικός
Αίματα στα καβαλέτα
Heavy Metal Κοπελέτα
11. Αναμνήσεις μιας οφιοειδούς παρέκκλισης
Μεταφρασμένο σε περισσότερες από 179 γλώσσες περίπου, οι «αναμνήσεις μιας οφιοειδούς παρέκκλισης» , αποτελεί το
απλούστερο στην κατανόηση αλλά εξαίσιο σε τεχνική και νόημα ποίημα της συλλογής (κοινώς το σουξέ του δίσκου).
Πραγματευόμενο το μείζον κοινωνικό πρόβλημα του τζόγου και της χαρτοπαιξίας, το έργο είναι κατάλληλο για όλους
και συνίσταται σε παιδιά προσχολικής ηλικίας και άτομα με ψυχολογικά προβλήματα ή εθισμένα στην πράσινη τσόχα.
Με 3 καρό και 9 σπαθί, τραβάω έναν Άσο
Αηδία καταντήσαμε, κοντεύω να ξεράσω
Ξανά δε θέλω άλλο πια, τράπουλα να μοιράσω
Να φύγω θέλω, να χαθώ, ως τη Μπουρκίνα Φάσο
Η Μάνα σκούζει, μ’ απειλεί
Της χώσω μια στην κεφαλή
Μπλούζα φορά πορτοκαλί
Αλί αλί και τρισαλί
Έχασα όλα τα λεφτά τρώω τα αποφάγια
Δεν πάω για προσκύνημα μεσ’ τη Σοφιά την Άγια
Στοίχημα παίζω και κουβά στο στάδιο Μεστάγια
12. Απόλυτη τιμή μιγαδικής ρίζας
Η ολότητα του συνόλου, μέσα από μια συμπαντική συμφωνία, επιστημονικά τεκμηριωμένη, αισθητικά πλαισιωμένη,
μια μαγικά μεταμορφωμένη αλληλεπίδραση ύλης – ενέργειας, αισθητού – νοητού, πραγματικού φανταστικού. Η
αποκορύφωση της συμπαντικής αλήθειας σε ένα γραντ φινάλε, άπταιστης αισθητικής και αξεπέραστης
συναισθηματικής αξίας, που οδηγεί τον αναγνώστη απ’ ευθείας στη γνώση της αλήθειας και μάλιστα στην πιο ευχάριστη
και απολαυστική της μορφή.
Χαμός θα γίνει, σαματάς
Όπως το είπε και ο Λαπλάς
Μακεδονίτικος χαλβάς
Μπορώ πια να διακρίνω
Στρατιές με μαζικά νετρίνο
Που έχουν γίνει έξαλλα
Καλά ναι, κουραφέξαλα
Με τραβάει στο διάστημα η άνωση
Το σώμα μου σε αποδιοργάνωση
Μια τρομοκρατική οργάνωση
Η σιωπή είναι δική μου
Μία μου και μοναδική μου
Χρυσή μου και Χαλκιδική μου
Θα ταξιδέψω μακριά ως τον απέραντο τον Νότον
Πέρα απ’ τον ορίζοντα αυτών των γεγονότων
Από τούτη την πρωτοχρονιά μέχρι να πάει των φώτων
Και τη μεγάλη εβδομάδα, τα μόρια θα βάλω αράδα
Ύλη και ακτινοβολία, σε μία μέταλ συναυλία
Και άπειρη πυρηνική ενέργεια για να μη έχεις περιέργεια
Μεγάλο Σάββατο στις Δέκα
Παρέα με το Γιεμπενέκα
Μιζέρια! σε αφάνισα
Το σύμπαν που μιγμάδισα
Καλή ανάσταση, στην τέταρτη διάσταση.
